Category: Uncategorized

Jy voel dit aankom ….. vroegmiddag verander die blou lug na donker vuilpers. Die humiditeit se kloue vat-vat aan jou keel. Soos die hittige, swaar kombers al warmer om jou toevou en die donderweer nader kruip glip die benoudheid van jou keel tot in jou bors. Jy weet: hier kom moeilikheid. Jy maak die glasdeur van jou kantoor oop (vroeer was dit net die 2 vensters wat onsuksesvol probeer lug sirkuleer het).

Deur die oop deur dwarrel die soetste blommegeure tot in jou neusgate. Vir ‘n oomblik wonder jy benoud, gaan my bors protesteer, en jy wag vir ‘n wyle om te voel of die benoudheid erger raak. Die pers accuhaler lê gereed hier langs jou. Die briese koel af en die donderweer brom swaarder. Jy gaan staan in die oop deur en kyk hoe die groot reendruppels begin neerplons. Salig! Heerlike reen.

Teen huistoegaan tyd is jy op high alert. Asma kan so maklik onderskat word. Jy weet, want jy doen dit soms self. Dis nou al 3 weke wat jy behoorlik siek is. Die ding in jou bors laat los nie. Maar jy gaan aan – jy leef – want platlê is nie in jou gene nie. Vandag is daar egter ‘n ekstra krieweling.

By die huis word die langer werksklere vir koeler, korter gemaklike huisklere geruil. Jou tuin roep en terwyl die donderweer saggies begin roer gryp jy jou snoeiskêr en krap-krap, knip-knip tussen die daisies. Dis bedompig en jy voel klein druppeltjies saggies op jou rug val. Dan kriewel iets weer in jou keer, die keer met mening. Jy kug oor die blomme en staan regop. Trek jou skouers terug en probeer lug verby die kriewel trek. Dan verander die kriewel in ‘n duisend lieweheersbesies wat hardloop en spring en vladder in jou keel, al langs jou lugweg af tot in jou longe. Jy besef dis ‘n asma-aanval – die hoes begin deur jou lyf ruk en jy mik vir die skuifdeur. Jy moet in die huis kom.

Deur die deur, twee meter tot by die trappe waar jy gryp en aan die hout reeling vasklou om te probeer regop bly. Die hoes laat nie los nie, jou lyf is nie meer in jou beheer nie. Die bekende naalde-en-spelde gevoel om jou kakebeen vat vas. Ingelsman staan nou langs jou en vra benoud Hey Luv what can I do? terwyl jy hyg en hyg en voel hoe jou waardigheid in die teels in wegsypel. Jou longe is leeg en jou krag is min. Maar jy beur verby jou Ingelsman want jy weet…. ek moet in die badkamer kom.

Maar tyd is nie jou maat nie en al probeer jy hoe hard, jy is nie betyds nie. Skielik, vir ‘n oomblik, werk niks in jou lyf nie. Jy lê net op die vloer, wanneer die hoes ophou is dit net jou brein wat nog werk. Wat jou herinner: net een oomblik, alles kan in net een oomblik verander. Jy weet dat hierdie ‘n noue ontkoming was. Ingelsman vra deur die deur: please can I help you. Tell me what can I do?

Dit vat elke greintjie krag uit jou lyf uit. Dis ‘n skêl herinnering van hoe vlietend en fragiel ons werklik is. Jy staan op, maak skoon, gaan staan in die Ingelsman se arms met jou kop op sy skouer. Julle gaan deur die stappe van wat om te doen as dit weer gebeur. Waar is die ekstra asma-pompie. Jy bid saggies: Asseblief liewe Heer, spaar my daarvan om ooit fisies van iemand anders afhanklik te wees. Asseblief Jesus. Amen.

Dit neem ure, dae, om te herstel van hierdie tipe trauma. Jy voel of jy in ‘n botsing was – jou hele lyf voel pimpelpers. Gedaan! Absoluut gedrein.

En dan staan jy op, jy rus bietjies-bietjies. Wanneer jy weer fisies instaat is haal jy diep asem. Jy maak jou longe propvol. Jy jubel oor nog ‘n asemteug, nog ‘n oomblik en maak die beste van elke liewe nuwe sekonde.

‘n Kartondosie propvol vreugde. Ai ou Forrest, as jou ‘momma’ my darm vandag kon sien….. Pure soete geluk.

So saam met die goue boksie vol tjoklits trek die Oosrand vroeer vandag ook ‘n grys-donker jassie aan. En daar val ons heel eerste behoorlike reenbui van lente 2022, saam met donderweer en blitse. Die sambrele word uitgehaal en vir ‘n rukkie is die wereld so reg soos ‘n roer.

Dit was ‘n goeie, produktiewe Dinsdag die. Bietjie geskryf, bietjie gespeel, baie gewerk en lekker geeet. Mag ons more weer so maak.

Julle DRIE is die room in my koffie
Die ys in my coke (lees 'gin')
Die sout-en-asyn op my slapchips
Die sjerrie in my koekstruif

Julle DRIE is my duwweltjiepad maats
Julle is my Everedy bapperye
Julle is die strepie in my 't' en die www in my 'w'

Julle is die tierlantyntjies op n dor dag
Julle is die sprakel in my stoutste lag
Julle is klitsgras, boombas, fondasie en lug
.... om te rym of nie te rym nie ....

Dis lekker om deel van ons ons te wees. Tydmaak vir saamwees kom nie altyd seepglad nie maar elke keer weet ek, my lewe het vandag net so bietjie ryker geword.

Dankie Liewe Jesus vir my hartsmaats. 💝

Ek wil met woorde speel
Frases rondstrooi soos fyn konfetti
Ek wil jou hart met my sêgoed streel
Stories vertel en ervarings deel

En wanneer skryf en woorde opdroog wys ek die wêreld stukkies van my hart op fotos. Oomblikke waar n boksie met ‘n knoppie dit wat my oë sien verewig vasvang.

Facebook diep weer hierdie woorde op. En die rou seer gryp my aan die gorrel. Mis jou altyd Mella. 🖤🤍💛

Vandag sluk ek ‘n urbanol vir jou maat.
Blikskottel kan mens se hart so rou seer wees.
Daar was hordes magical moments.
Daar was ook kakkes. Harde oomblikke. Veral die laaste tyd.
Dalk het ek te hard gepraat? Het ek jou in die steek gelaat?
Jy was ‘n hartsmaat. ‘n Forever-friend.
Ek het jou uitgetrap, net nou die dag.
Fokkie tog het ek teveel verwag.
Ek wou net hê jy moes ook uit jou diep-binneste kon lag.

Jy was ‘n malkop. Lekker uit jou dop.
Ek wou lê van die lag met jou geite en sê-goed langs die rugby veld.
Elke keer wat ‘n rugbybal my langs die veld getref het was jy daar, reg langs my.
Was jy dalk die magneet, jy het tot in jou tone toe lekker gekry.

Rabbit-hole & Boomhuisie gaan nooit weer dieselfde wees nie.
Sangria gaan nooit weer dieselle proe nie.
Ek gaan jou in elke kosmosblom en volmaan sien.
PikkeOns gaan jou mis en lang trane huil vir ons Mella-Sonneblom.

Jy kan nie weg wees nie. Maar jy is.
Ek kan net bid dat jy nou kan rus.
Dat jy by Jesus se voete sit.
Jy gaan die Engele besig hou …… ooooh gedorie ek kan alklaar
hoor hoe jy saam met hulle lag en kattekwaad aanvang.

Mella, ek wonder of daar rooiwyn is in die hemel?
Kan jy ons sien?

Byeboer se blom in die hare het vir ons 2 ‘by in die hare’ geword.
Daai dag langs die Tuks-rugbyveld toe daai by pure lekkerkry in ons
boskasies kom kry. Dan in jou kapsel, dan in myne. Ons het gegiggel en gekoes.

Ek is dankbaar vir baie sulke kosbare oomblikke saam met jou.
Selfs so met die lewe se grou
Het ons tot aan die einde aan mekaar vasgehou
Met oomblikke ver verwyder maar tog ook vasbeslote
Dat ons mekaar nooit sal los nie.

Ek wens ek kon jou nog een drukkie gee
Ek wens ek kon vir jou sê ek is lief vir jou
Ek wens vir nog een snapchat videotjie van jou
Ek wens dat ons mekaar weer sal ontmoet vorentoe

My kop en hart is deurmekaar.
Die seerkry sit soos ‘n klip hier tussen my gorrel en bors.
Maar soos ons voicenotes, sal ek later weer met jou praat.

Sitting on the South bank of the Letaba River. We (Ingelsman, Dad and me) are having breakfast before we hit the road again, exploring the African bushveld. Signal is poor but I will write and share pictures when I can.

We had the most amazing lion sighting this morning. 3 Lionesses with 2 cubs with a kill. A pack of 5 hyena braved the opportunity to approach the buck/buffalo carcass to also feed on it. The mighty lions however decided that’s not on and the fight that followed eco’d roars and screams throughout the valley.

This is an amazing place. It is well with my soul.

Will tell more later …..