Lolla’s Blog

Genade & Hoop

Nuwe dag
Dinsdag
Koud en bewolk
Ek is dankbaar, oorweldig
Waar vat, waar los
Teveel seerkry, swaarkry, hartseer
Koud
Dankbaar
Warm honnelyfies
Gaan ouma word
Voel soos 'n stuk breiwerk met baie los steke
Boek staan oop, vir verder skryf, maar pen en hand skop vas
Teveel seer
Magteloos, broos
Ons is letsels in 'n stukkende opgef●《{€ wêreld
Skryf is werk
Werk is goed
Roetine is waardevol
Opgee is nie 'n opsie nie
Land met sy Rand in sy donner in
Oorlog, bloed, lief, veraad, steel, skelmstreke
Een moerse groot donker gat
Stapelgekke-stukkendgeit

OOK ...

Sonskyn deur die wolke
Ligdraers
Omgee-mense
Vasbyt-mense
Eerlike en eerbare mense
Opregte mense
Warm bed, warm koffie
Geleenthede in oorvloed
'n Genadige Hemelse Vader
Warm harte
Mooi harte
Groei
Leer
Ontdek
Hoop
Genade
Lag
Vriende
Die NATUUR
En Hoop!
Dankbare harte
Musiek
Blykskap
Nuwe lewe
Gas en kragopwekkers
Kontak
Gebede
Genade op genade
HOOP!
Asem
Kanse
Mense sonder skanse
Liefde
Engele om ons
Die Wind
Vars nuwe oggende

Genade & Hoop

Koffie & Sonskyn

Winterson

Ek sit nou hier by een van ons plaaslike koffie-plekkies. Dis een van ons gunsteling ontbyt en koffie kuierplekkies.

Op koue dae maak hulle ‘n heerlike vuur met dik houte binne. En wanneer die son skyn is daar tafeltjies onder sambrele en bome buite.

Maar vandag sit ek op my eie hier in die hoekie van die koffiewinkel. Dis te koel vir buite sit. Ek bekyk nou al vir ‘n ruk die hoekie met ‘n bank en twee gemaklike vlerkstoele. Die son skyn warm en koesterend deur die groot vensters. En my siel en lyf bak te lekker in die gul strale. Man, pure frikken genotlike tevredenheid.

LollaGroete 🌞

Dimension Mishaps

Honestly, this is quite a regular occurrence. I very seldom use patterns, recipes and such. I am (or rather, I have become) more of a ‘let’s wing it’ girl.

Made this crochet beany for someone yesterday but got the size a tiny bit wrong. But, all is not lost. Another one was delivered this morning – perfect fit. And I have a plan to fix up the giant one to help keep me warm during our upcoming autumn bushveld trip. 😉💚🌼

Ooowps!

Eina!

Hierdie seer is ‘n verteer-seer wat mens platsmeer, sonder om minder of meer te vra of verstaan

Hierdie seer is ‘n seer wat misverstaan word, wanverstaan word, ontken word, misken word, skeefgekyk word

Hierdie is ‘n alleenseer, ‘n selfkasty-seer, ‘n gedwonge weer en weer probeer al weet jy daar is so ampertjie net mooi fôkol aanhou baklei meer

‘n Seer wat monsteragtig jou binnegoed oor warm, nat teer smeer. Ongenadiglik, moordadig. Nes jy dink jy is uit sy kloue gooi hy nog ‘n paar houe

In die voue van jou plooie, op en om en binne jou kneukels. Nuwe knoppe op die vreemde, ou, pynlike onflippenooglike knoppe.

Kloppend en brandend. Elektries-skokkend soms. Dof, soos ‘n stuk spoeggekoude borrelgom wat tussen die sinapse, dendriete, aksone en neurone snaarstyf toutrek

Vlymskerp vuurwarm krampe in jou bene, al met jou spiere langs tot in jou diepste vleis.

Dis ‘n bliksem die. Een waaroor ons mos nie eintlik praat nie want shoesh, ons is mos sterk en die lewe is mos ‘n lied en niemand wil eintlik van jou stront hoor nie.

Behalwe dalk soms, net sóms. Hier in blogland.




Lindie Koekemoer

Draai daai kamera elders

Dis ‘n Saterdaggeragge Vrydag. Herfs is hier. Ek het hierdie week vir myself ‘n nuwe uitdaging gestel … ek moet voortaan probeer om van ander dinge ook fotos te neem. Doelgerig en gefokus. Die natuur sal verseker altyd my mees gunsteling onderwerp wees, maar my kreatiewe siel het meer nodig. Iets anders.

So ek hou duime vas, en ek beplan. Laat ons sien waar hierdie uitdaging my vat.

Maar vir nou, deel ek hierdie kiekies vanuit my tuin geneem vandag:

Pixie gallop; Bure se honnekind loer vir my deur die draad; akkedis se kind; ander buurman se woef se snoet

Lollagroete ♡

Into the Future I Roamed – ChatGPT & DALL-E

Photo by Pavel Danilyuk on Pexels.com

So this morning I tried my hand at Open AI – chatgpt. I have recently been reading some posts by fellow bloggers about the latest tools avaible, e.g. Chatgpt and DALL-E. These bots (those in the know, please correct me where I am wrong?) are a reality in our lives and despite all the different views, I’m sure it is here to stay.

So before I share my AI creations with you, please note that I am very much a novice when it comes to Artificial Intelligence. I am, as many of you probably also are, quite careful, with a bit of apprehension, about venturing into this unknown and quite frankly, scary realm. Do you also wonder, “What are we opening ourselves up to”, or “Should I, shouldn’t I”?

With a giggle and a grin I must also concede that by sharing the following with you, I allow a sneak-peak into my headspace. I invite you to read the poems and sketches below and feel free to share your thoughts and ideas in the comments.

ChatGPT

I used the following prompt: Please create a stacatto, hippie vibe poem. Use concepts such as crypto currency, unicorns, cosmos flowers, storm clouds, energy, emotions. Add some humor and despair. Within seconds the bot created the following.

In a world of crypto craziness,
Where unicorns roam with grace,
Cosmos flowers bloom in madness,
And storm clouds darken the space.

Energy flows through the air,
Emotions swirl in the breeze,
Hope and fear both beware,
As we ride the crypto seas.

Bitcoin high, Dogecoin low,
The market’s an emotional rollercoaster,
With gains and losses in tow,
We feel like we’re just a poser.

But we hold on tight to our dreams,
Hoping to strike it rich one day,
Yet the market’s never as it seems,
And despair often comes our way.

So we light some incense, burn some sage,
And try to keep our hippie vibe,
Hoping that the crypto age,
Will bring us the life we desire.

We send our wishes to the stars,
An hope for some cosmic luck,
Maybe one day we’ll own fancy cars,
And retire to a life of luxury, without being stuck.

Until then, we’ll keep on trading,
Through the ups and the downs,
Hoping that our investments keep aiding,
Our dreams of being crowned.

I then continued my chat with: Thanks, that is brilliant. Can you redo the poem in a more romantic, lyrical tone? Add something about AI and its impact on the human race. The result:

Amidst the crypto world’s frenzy,
Where unicorns prance and play,
Cosmos flowers sway gently,
Under storm clouds’ moody sway.

Energy hums, emotions flow,
As we navigate the crypto tide,
With gains and losses in tow,
Our hearts hopeful, our fears aside.

Yet in the midst of all this chaos,
We hear the whisper of the AI,
Its impact on humanity momentous,
As it evolves, learns, and magnifies.

With its intelligence so profound,
It could transform the world we know,
And help us create a better, kinder ground,
Where love, peace, and beauty grow.

Oh, how we dream of such a future,
Where technology and humanity unite,
AI’s potential a wonder to nurture,
A force for good, a beacon of light.

As we gaze at the stars above,
We wonder what the future holds,
But we hold on to hope and love,
And let our dreams and aspirations unfold.

For amidst the crypto currency craze,
And the impact of AI on our fate,
We find solace in love’s endless blaze,
And in the magic that lies in our state.

As I kinda felt that I was talking to a humanlike entity I couldn’t resist ending our ai convo politely:
Me: Much appreciated. Goodbye. Tchau.
Bot: You’re welcome! Goodbye and take care! Tchau!

Fascinating and intriguing. Personally I still need to consider all the possible pro’s and con’s. I certainly have a lot to learn. But I am quite impressed with this AI encounter.

DALL-E

Thanks to Dr Christa van Staden whose blogs introduced me to OpenAI:Chatgpt, I also proceeded to the unchartered DALL-E. I am still totally clueless but I share with you some of the AI generated images which was created with the intention to go with the above Chatgpt theme. (For me, the images are slightly scary, even disturbing. Maybe it’s a matter of “Be careful what you ask for…”)

Enough venturing into the future (or not the future, maybe right here right now…) for this Gen X’r. It truly is an amazing world we live in.

What makes an oe-laa-laa blog?

Oe-laa-laa as in “Good”, one you wanna read ……

With reference to my personal blog i.e. LollaseGoete, what do you enjoy? I invite you to share with many any ideas to improve my current blog, reach more potential readers and make people wanna come back here.

  • Motivational messages
  • My personal everyday life stories
  • Blog posts with my photographs (should the photos have narrative or are the pics fine on their own)
  • My personal feelings, thoughts etc about my journey with inter alia Fibromyalgia
  • Short, fictional stories
  • Informative pieces focussing on people around us (without infringing on personal info)
  • Informative pieces focussing on places I travel to?
  • Nature ….. who doesn’t like nature, right?
  • Photos, photos and more photos
  • Blog posts in English, Afrikaans, or both?

What makes you as a blogger want to read other blogs?

Photo by Pixabay on Pexels.com

All ideas are welcome.

Toe die Kaap nog Hollands was

‘n Goue 1652 – Deel 3

Die Goue Vroue is ñ groep vindingryke dames wat wonderlike avonture saam beleef in die kuberruim. Kliek op die volgende link as jy lus is om te loer wat ons hierdie keer aanvang…

https://fresh.inlinkz.com/party/dd0d1dc46eb64ccf9ede0f8f19d43711

KI prent geskep dmv ‘Imagine’ toep – voorstelling van Tafelberg en -baai in 1652

Kameel bloos toe haar en Renier Boom se skouers vlugtig aanmekaar raak waar hy haar ‘n ‘toer’ deur sy ouers Hendrik en Annetjie Boom se nederige, netjiese eenvertrek huisie gee.  Die jong man wat net soos sy pa ‘n flinke tuinier is, is nuuskierig oor Kameel en haar vreemde groepie vriendinne wat ‘n paar weke gelede saam met hulle hier in die Kaap aant wal gestap het.  Hy het, soos Kommandeur Jan, gewonder waar die dames skielik vandaan gekom het.  Dit was maar ‘n bedremmelde hopie vroumense wat ingespring het om te help voorraad en water van die Dromedaris aan land te bring.  Tog het daar in die eerste paar dae hier aan die Tafelberg se voetsole soveel dinge gebeur dat die vroue gou vergete was.

Dis nou te sê, totdat hierdie statige dame wat haarself vreemd genoeg ‘Kameel’ noem, begin praatjies aanknoop het.  Sy het tot nou toe nog al die vrae gevra, veral oor hulle woning en spesifiek die paar goedjies wat hulle uit Nederland kon saambring.  Maar, neem hy hom voor, dit is nou sy beurt om haar met vrae te bestook.  Die vreemde aksent het hom nou eers aan die wonder.

Dalk sal ‘n glasie uit sy pa se gesogde wynkrat die gesels nog beter laat vloei, reken Renier.  Hy sien nie hoe Kameel se blik nou stewig gefokus is op die twee vuurwapens in ‘n glaskas in die verste donker hoek van die vertrek nie.  Met ‘n vinnige “Verskoon my asseblief ‘n oomblik” verdwyn hy by die houtdeur uit.  Kameel se hande sluit ferm om die pangeweer maar voor sy haar uit die voete kan maak verskyn Annetjie in die deur.  “Ag jinne tog, vergewe my” roep Kameel toe sy ‘n stewige skeut verdowingsprei in ‘n verstarde Annetjie se neusgaaie opspuit.  Met ‘n sagte plofgeluid suig die klein vroutjie op die vloer neer, vas aan die slaap.

Soos blits is Kameel by Tannie Frannie wat die paar tree tot by EkMyselff vinnig kafdraf.  EkMyselff beweeg geruisloos agter die wagte verby tot waar Positief tjoepstil agter die klipmuur staan en wag.  Positief laat spaander in die rigting van die rivier waar ‘n baie trotse Christa en Sonell met roosrooi wange en hygende asems regstaan met die 4 gesmokkelde perde.


Dit is alreeds laatoggend en ‘n ligte sproeireen het nou oor die Kaap en Tafelbaai uitgesak.  Terwyl die verskeie Goue Vroue van oral hulle weg na die begraafplaas toe maak, gallop vier pikswart perde in ‘n algemene Noord-westelike rigting.  Toortsie hou die swaar pangeweer behendig met haar linkerhand vas terwyl Positief, Scrapy en Appeltjie hulself regmaak om wild te soek wat hopelik binnekort vir ‘n groot klomp mense noodsaaklike voeding gaan verskaf.

Oorspronklike foto geneem deur Lindie Koekemoer, Maart 2023


In die begraafplaas waar die groepie Goue Vroue nou saggies sit en die oggend se gebeure opsom wonder Aalsie hardop oor die rede vir hul reis hierheen.  Juis terug na 1652.  Hier sit hulle – elkeen haarself nes hulle mekaar ken.  Asof hulle saam in Rebusfontein op Seegogga se stoep sit en kuier.  Maar ook nie. “Una, Tannie Frannie, wat reken julle?  Wat het ons hier kom maak?”  Aalsie se frons verdiep toe sy verder praat:  “ek voel eienaardig ongemaklik met hierdie hele affêre.”

Gggmpfff, kom dit van Lolla se kant af waar sy verergd probeer om een van die onderrokke los te torring.  In haar dag des lewens sou sy nooit so ‘n gedoente aantrek nie.  En kyk nou net, hier sit sy met ‘n aardige laphoed op haar kop en wat vir haar soos ‘n enorme valskerm vol frille en valle voel.  Sy hoor nie ‘n woord wat daar hier onder die groot Witpeer gesels word nie.  Ook maar goed sy moes haar kamera by die huis los (al voel dit of sy ‘n arm in 2023 agtergelaat het) ….. sy sou in hierdie uitrusting nooit op enigiets kon konsentreer nie.  Darm sal Seegogga vir die nageslag ‘n paar skilderye van hul nuutste avontuur skep.

‘n Omgesukkelde Lolla mis haar jeans en tekkies

Woordnoot en Virgo sit die gesprek voort terwyl hulle bespiegel hoe suksesvol die Goue Vroue sal wees om te help met onderhandelinge tussen die Vereenigde Oos Indiese Komanje en die plaaslike Khoi bevolking.  Die Khoi is gevestigde beestelers en kan ‘n kern-aar word vir die verskaffing van vleis, sowel as vars water.

“Ek kan nogal doen met ‘n lekker stukkie vleis, of hoe Trommeltjie?  Ek is al effens uitgeeet aan die hardebrood.”  Seegogga lek haar lippe terwyl sy dink aan die tafels vol eetgoed by die laaste Rebus partytjie.  Tannie Frannie se broodjies word gespaar vir wanneer daar ‘n krisis opduik waaruit die groepie hulself moet kry.

Maar my!! Julle!!
Ekmyselff staan op haar tone soos sy stip na iets kyk in die rigting van die Fort, ‘n hele afstand weg.  Is dit nie …..  ja wraggies kyk, daar hang Tannie Frannie se bloomer aan die Fort se vlagpaal.  Kan ju………….

Amper onmiddellik is die wapperende bloomer vergete. Die groepie vroue staan in die koel herfs-laatmiddag en luister hoe nog ‘n geweerskoot oor die vlakte weergalm en dan is alles doodstil.

Verwerkte weergawe van oorspronklike foto geneem deur Lindie Koekemoer, Maart 2023



Seegogga, skryf asb vir ons verder.