Stilte op Stilte

Hier waar die stilte jou kern aanraak
Waar die ligte wind jou siel streel
En die dinge anderkant die plaashek jou min traak

Hier waar die hitte jou moegmaak
Waar die aarde hard met jou praat
En die voëlsang en goggaroep jou laat hunker na minder teer- en meer stofstraat

Dis hier, in die ruig ooptes, in jou diepste binneste,
Waar net jou siel se sagte asem saakmaak.
Die Boshut op Stilte
Vroegoggend op Stilte

#lollasegoete #lollasekiekies #natuur #rus #stilte

Meer Mens as Mense Self

Hulle name is Vlooi en Pixie.  Die twee geliefde queen ladies in my lewe. Vir vyftien jaar al is hulle aan my sy, soos twee skaduwees.

Swart Vlootjie links & Bruin Pixiewix regs

Die liefde en lojaliteit van ‘n hondekind is verseker die suiwerste, mees onvoorwaardelike liefde wat hierdie lewe ons offer.

Hoe kosbaar om hierdie asempies in my lewe te hê. Liefde onbeskryflik groot.

LollaseWoefWoefGroete ♡

As dit blou blommetjies reen

Wanneer die Wisteria hier buite begin blom- gewoonlik so einde-Augustus – neurie my hart nuwe deuntjies.  Binne weke is die prieel vol in blom en die skouspel voel vir my feestelik. 

Bloureen 🪻

Die triomfanklike uitbarsting van pers-blou duur nie lank nie.  Dit kondig net pronkerig die einde van die winter aan, hang so bietjie rond en maak dan plek vir die mooiste groen blarewolk.

Wanneer ek so tussendeur die elkedag se roetine-goete loop asemskep, gaan staan ek graag met my voet en rug teen die muur onder die Wisteria.  So neem ek al vir weke lank fotos, van die eerste botsels aan die vaal takke af. En ek voel ‘n rym in my kop en are vorm.  Ek begin beplan hoe ek met fotos en woorde hierdie stukkie prag met jou kan deel.

Min-wetend dat juis daar reg langs die blouselblou drapering, boewe ‘n paar weke terug die heining oopforseer, net om ons een oggend vroeg in te wag, te oorrompel en met wapens teen ons koppe al ons goete te steel.  Sterker nog as die toksiese chemiese giftigheid van hierdie lieflingplant, is die vieslike verwaante astrantheid van mense.  So verloor ek toe al my eerste-bloeisel fotos. 

Ek was intussen weer daar onder die bloureen. En weer en weer.  Want die Lig oorwin altyd.  En omdat ons, in ‘n wêreld waar wetteloosheid seevier, moet vashou aan die goeie, dit wat mooi en eg is.

Ek was nou-nou weer daar onder die lowergroen blaarsambreel. Die keer saam met Izi.  Ons het die laaste blou giftige blommetjies besnuffel, gegiffel en met ligte harte die res van die middag aangepak.

En dis met pure lekkerte en baie hoop dat ek hierdie kiekies met jou deel.

LollaseBloureenGroete ♡

My Heel Eerste Haikoe (Haiku)

Sover ek verstaan is Haiku ‘n vorm van Japanese digkuns, wat wêreldwyd in vele tale beoefen word.

Anders as van ons meer bekende digvorms is een van Haiku se reels dat dit nie rym nie.  Dis een gedagte wat ‘n Wat, Waar en Wanneer bevat en in 3 lyne ondermekaar geskryf word. Die volgende reels geld ook, alhoewel sommige tale meer moderne, unieke vorme van Haiku bekendstel.

‘n Haikoe bestaan uit 17 lettergrepe…

  • Lyn 1: bevat 5 lettergrepe
  • Lyn 2: bestaan uit 7 lettergrepe
  • Lyn 3:  5 lettergrepe

Aanvanklik het Haiku temas die natuur beskryf, emotief.  Maar – en hierdie maak my kreatiewe hart vrolik – daar is spasie vir groei, ontwikkeling en innovasie.

Dit het my ‘n redelike tydjie gevat om my eie eerste Haikoe in Afrikaans te skryf.  Hoe ‘reg’ dit is weet ek nie.  Maar dit voel reg, en lekker.  Ek deel dit graag hier met jou.

Lyk dit dalk makliker as wat dit is?

Wie van julle het al ge-Haiku?  Deel gerus julle gedagtes en ervaring hier.

LollaseGroete

TOE WORD DAAR VIR ONS GESING

Oppad Suid, in Bloemfontein se rigting, doen ons aan by ‘n vulstasie om te ontvog en hervog.

🐦‍⬛🐦🐦‍⬛🐦🐦‍⬛🐦

Dis skemeroggend. En die mooiste geveerde koor 🎵🎶🎵 groet ons. #onkantgevang

Ek is hêppy 😊 😃 😀

LollasThingz …. Where am I heading?

During our usual Sunday morning chat, I openly shared with my Ingelsman that the current season I find myself in is probably one of the most difficult phases of my life.

While I have so much to be thankful for (#blessedIam) – and I am – I find myself in a slump where I’ve honestly lost my sense of purpose, belonging and direction.

And the constant analyzing, 🤔 thinking and over-thinking has sent me into a whirlpool-spiral where I seem to be trapped.

Like with everything else in life, this sticky situation must have a solution. I am sure that this leads to a wonderful revelation – a new start and a continuous rich and grand journey.

So while I have been feeling (for quite some time now) -and still feels – buggered, jaded and jammed, I also consciously embrace this juncture for what it is.

I am bushed but blessed. I am not a giver-upper. Let the growth and learning continue!

I am trying to post more consistently on my blog and am updating my rather stagnant LinkedIn page. You are welcome to join me here 😊 and please feel free to share any encouragement when you feel it apt.

https://www.linkedin.com/in/lindie-koekemoer-948a624a

#English #lollasthingz #lollasegoete #growing #lifelonglearning #writer #blogger #blessedIam

Dimension Mishaps

Honestly, this is quite a regular occurrence. I very seldom use patterns, recipes and such. I am (or rather, I have become) more of a ‘let’s wing it’ girl.

Made this crochet beany for someone yesterday but got the size a tiny bit wrong. But, all is not lost. Another one was delivered this morning – perfect fit. And I have a plan to fix up the giant one to help keep me warm during our upcoming autumn bushveld trip. 😉💚🌼

Ooowps!

Eina!

Hierdie seer is ‘n verteer-seer wat mens platsmeer, sonder om minder of meer te vra of verstaan

Hierdie seer is ‘n seer wat misverstaan word, wanverstaan word, ontken word, misken word, skeefgekyk word

Hierdie is ‘n alleenseer, ‘n selfkasty-seer, ‘n gedwonge weer en weer probeer al weet jy daar is so ampertjie net mooi fôkol aanhou baklei meer

‘n Seer wat monsteragtig jou binnegoed oor warm, nat teer smeer. Ongenadiglik, moordadig. Nes jy dink jy is uit sy kloue gooi hy nog ‘n paar houe

In die voue van jou plooie, op en om en binne jou kneukels. Nuwe knoppe op die vreemde, ou, pynlike onflippenooglike knoppe.

Kloppend en brandend. Elektries-skokkend soms. Dof, soos ‘n stuk spoeggekoude borrelgom wat tussen die sinapse, dendriete, aksone en neurone snaarstyf toutrek

Vlymskerp vuurwarm krampe in jou bene, al met jou spiere langs tot in jou diepste vleis.

Dis ‘n bliksem die. Een waaroor ons mos nie eintlik praat nie want shoesh, ons is mos sterk en die lewe is mos ‘n lied en niemand wil eintlik van jou stront hoor nie.

Behalwe dalk soms, net sóms. Hier in blogland.




Lindie Koekemoer