Lolla’s Blog

Dis laterig Dinsdagmiddag.

Vandag – 8 Maart – is Internasionale Vrouedag.  Hierdie dag word deur die Verenigde Nasies gesteun en wêreldwyd word daar vandag gefokus op vroue, op vroueregte en alle aspekte wat vroue asook hul status en gelykheid impak.  Vroue word gevier, geprys en bespreek.  Daar word gelukwense herwaarts en derwaarts gestuur.  Goeie bedoelings en opregte waardering.  Vir ‘n oomblik lig die Wêreld sy hoed vir vroue.

En te midde van die wereldwye erkenning en ondersteuning is daar duisende vroue van alle ouderdomme wat vandag doodgaan, seerkry, verkrag word, honger is, sien hoe haar familie swaarkry.  Daar is vroue wat sy-aan-sy met ander krygers bomme en geweervuur in die gesig staar, wat net so hard saamveg vir hulle land en hulle mense.  Daar is vroue wat innerlike oorloë voer.  Sommiges met swaar, donker en moeë harte.  Sommiges sal vanaand nie weet wat sy of haar geliefdes gaan eet nie.  Vir party is daar somber nuus oor gesondheid.  Miljoene vroue staar nou, op hierdie Internasionale Vrouedag, van die grootste uitdagings in hul lewens in die gesig. 

Ons sal vir maande kan praat oor vroue, oor ons rol in die samelewing.  Oor die goed en sleg, die sterk en swak, sommer oor alles wat ons as vroue uniek maak.  Maar vandag skryf ek hierdie om net vir ‘n oomblik stil te staan, om ‘n stukkie van my hart in hierdie spesiale dag in te skryf en opreg te sê:  Ek sien JOU! 

• Vir jou, eens fors en formidabele vrou wat met jou oudmens lyfie broos elke nuwe dag ingaan, met dankbaarheid maar ook die wete dat jy reg is vir die laaste groet.
• Vir jou wat wonderbaarlik ten spyte van soveel uitdagings steeds fokus op die positiewe, wat tap-tap positiwiteit uitdeel waar ookal jy gaan, wat hoop en wag vir nuus oor daardie nuwe pos wat jy so deksels baie verdien.
• Vir jou wat ekstra werkies doen ten spyte van die erg-lange myle wat jy daagliks vir brood-en-botter moet ry, en steeds die goed in alles raaksien.
• Vir jy wat gebreek en donker is en steeds nie opgee nie.
• Vir jou wat bangmaak nuus oor jou gesondheid gehoor het, vir ‘n oomblik gehuil het, diep asemgehaal het en nou soos ‘n trooper voortbeur met planne vir beter word en vol hoop fokus op jou medium-termyn doelwitte.
• Vir jou wat tot satwordens toe die behandeling aanpak en deursien om die oorhand oor kanker te kry, wat leeg en uitgemergel kort blaaskansies vat en dan weer opstaan en die mooiste prentjies met ons deel.
• Vir jou wat jou sussie mis wat heeltemal te skielik weg is Huis toe.
• Vir jou met die seer oor jou kind se verwerping al is jy nou gelukkiger as ooit.
• Vir jou wat amper oombliklik ‘n nuwe kultuur moes gewoondraak in ‘n grootmenswereld waar min dinge sinmaak, en steeds straal.
• Vir jou wat binnekort ‘n nuwe mamma sal wees.
• Vir jou wat sopas getroud is en ‘n hele nuwe lewe het wat voorlê.
• Vir jou wat nou waarskynlik reeds onder narkose is, wat aanhou vasklou aan hoop al is jou hart en siel pimpel en pers.
• Vir jou wat besig is om ‘n hoofstuk van meer as 13 jaar toe te maak terwyl jy jouself weer van vooraf ontdek, nadat jou vertroue aan flarde geruk is.
• Vir jou met die mooi sagte glimlag wat so hard werk om jou eie, unieke besigheid aan die gang te hou, met jou lappopstories en prentjies.
• Vir jou wat ampertjies aftree en ‘n hele nuwe avontuur aanpak as jy vir jou ‘n huisie by die see gaan bou.
• Vir jou wat aanhou soek na jou plekkie in die son, wat nie mooi weet waar jy inpas nie, maar wat steeds ‘n ligstraal in ander se lewens is.
• Vir jou wat oor lang afstande heen steeds ‘n hartsvriendin is wat na lang stiltes weer ‘n geselsie kan maak asof ons mekaar gister gesien het.
• Vir jou (julle) wat my liefde vir bome meeleef en vir my die mooiste boomfotos van regoor die wereld stuur.
• Vir jy wat my aanmoedig om te skryf, wat my blogstories ‘like’ en positiewe kommentaar en soms kritiek gee.
• Vir jy wat aanhou boodskappies stuur, al is ek vrotsleg om by te hou.

Soos ek skryf besef ek dat ek kan aanhou en aanhou, dat daar soveel absolute merkwaardige, sterk vroue om my is.  Dat elke liewe ene op ‘n unieke manier ‘n hemelse seening vir my is.  Ek Sien Jou!!!

Liefste Ma, Suster, Maat, Vriendin, Kollega, Kennis, Entrepreneur, Vrou –

*Dankie vir elke omgee boodskap.

*Dankie vir elkeen wat in my glo.

*Dankie vir elke sekonde wat jy aan my af(ge)staan (het).

*Dankie vir die lesse.

*Dankie dat ek ‘n stukkie van jou lewe mag aanraak en/of deelmaak.

*Hou moed!  Bly glo!  Werk hard, maar speel harder!

*Stuur ‘n inloer boodskappie vir iemand spesiaal.

*Staan sterk.

*Hou vas aan Jesus.

*Wees jouself – jy is meer as goed genoeg.

Persoonlik dink ek die hele mensdom kort gesondword.  Daar is soveel onreg, haat, seer, afguns tussen mense oraloor.  Maar ons as vroue het die vermoeë om uit gebreekte stukkies die mooiste kunswerke te maak.  Ons is dapperder, mooier, sterker, ryker as wat ons ooit sal erken.  En as ons saamstaan kan ons verseker die wereld ‘n beter plek maak.

Ek wens vir JOU, mooiste vrou, ‘n wonderlike Internasionale Vrouedag.  En mag elke liewe dag en oomblik wat volg vir jou vol geluk, vreugde, krag en genade wees.

Lolla-liefde

Versuipingspan het vinnig oorbevolk geraak. Die populasie wat daagliks dramaties vermeerder is ‘n mengelmoes van tale en nasionaliteite. Daars grotes en kleiner, maeres en dukkes, doodgewones. Vir die inwoners, oud en jonk, nuut of ingeburger, maak mooi of lelik, slim, dom, dapper of stom nie eintlik saak nie.

Al wat hier saakmaak is oorlewing. Hier is ‘n berg van finale strooi. ‘n See van verspilde trane. In plaas van voëls is die predominante klank ‘n koor van diep sûe en nou-en-dan die gebiep van ‘n longmasjien wat asem terug in moeglywe inblaas.

Dis nie net Jan Rap en al sy maats wat hier woon nie. Hier is dokters, onderwysers, polisiehelde, kundiges uit alle oorde. Trots mense. Waar integriteit eens sterk deur hul are gestroom het is nou sleg verslae verstommendheid.

Dis onbekend wanneer presies Versuipingspan ontstaan het en wie die heel eerste bewoners was. Dit het ongesiens gebeur. Die recruiters vir hierdie pan werk dag en nag, onverpoos. Onstopbaar. Doelgerig. Sonder veel genade. Saam met die duiwel en die dief in die nag maak hulle seker dat die bevolking voortdurend en vinnig groei. Hul skuilname het intussen welbekend geraak: Stres, Angs, Trauma, Haat.

Genadiglik tog dat hierdie nie ‘n finale bestemming hoef te wees nie. As jy eers hier gevestig is kan “ontsnapping” moeilik wees. Maar, vir die wat oplet en hard werk (hiervoor moet jy diep in jouself gaan rondgrou) is daar tog uitkomkans. Op die grense van hierdie (hopelik tydelike) bestemming is daar plekke soos Genadefontein, Ligville, Hooppoort, Uitkomsstad en meer.

Dus, vir al my vriende, bure en kennisse hier op Versuipingspan, byt vas. Beter dae lê voor.

Lolla Liefde-&-Lig

Einde verlede jaar skep ek vir my ‘n (baie draft) webblad (dink ek…) en ek begin ‘n blog. My skrywes is so gestel om sommer direk deur te trek na ‘n sosiale media blogblad met dieselfde naam. Ek probeer effens onhandig en deels onkundig my voellers uitsteek op albei platforms. Eers erg sukkel-sukkel, maar toe, vroeer hierdie jaar begin dit voel of ek bietjie spoed (en Volgers) optel.

Wel, dit was tot nou. Meer onlangs neem ek ‘n 21-dae skryfuitdaging elders op – dit is immers my skryfjaar die. Onthou julle – so het ek vir myself belowe. Die uitdaging op Gesigboekie was aanloklik en nodig. Ek kon aan myself bewys dat ek wel, as ek wil, vir 21 dae pligsgetrou ‘n spesifieke taak oor en oor kan doen. Die uitdaging was redelik eenvoudig: skryf vir 21 dae aaneen daagliks iets op die blad. Enigiets. Geen vasgestelde lengte, tema, of skryfstyl nie. Skryf net. Maar doen dit elke dag vir 21 dae. Dit was toe nie heelemal maklik nie, maar ek is trots om te noem ek het my 21-dae voltooi. Het midde-in al die ander dinge wat aangaan dit reggekry om veelsydig te skryf. Vroeer vandag het ek ‘n lekker verrassing gekry toe ek, saam met ‘n handjievol ander suksesvolle een-en-twintig-daggers, ‘n oulike sertifikaat van verdienste en deelname ontvang het.

Terug by my blog wat nie lekker ritme kry nie. Ek is nou reeds in kontak met ‘n hele paar mede-bloggers. Ek loer in op ander se blaaie en dis soos ‘n hele nuwe wereld wat vir my oopgaan. Ek raak ge-irri met myself want skielik skryf ek nie gereeld genoeg nie. My droom is om die blog goed gevestig te kry, maar dit gaan stadig en ek reken ek sit nie genoeg in nie. Bygesê, die blog is rerig tans ‘n stokperdjie wat ek tussen ‘n voltydse, veeleisende werk en ‘n besige, vol lewe moet inpas. Want ek wil. Nou wonder ek oor dinge soos:
Hoe kry ek meer followers?
Hoe maak ek seker my blog het ‘n hartklop en bly ani lewe?
Waaroor moet ek blog?
Het ek die regte platform gekies?
Ek is ‘n loskop en nie goed met roetine nie – hoe, waar en wanneer pas ek my bloggery in?
Kan mens geld maak uit ‘n blog?
Hoe en waar adverteer ek my blog?
Ensovoorts Ensovoorts …….

Soos ek hier tik oorweeg ek tans groot veranderinge vir my lewe. GROOT! Bangmaak maar opwindend. Droom ek te groot?? Sal ek kan?? Moet ek?? Ek vertel julle later meer. (O ja, het ek al genoem dat ek besig is om aan ‘n boek te skryf – dit sal fantasties wees as ek hierdie jaar kan publiseer.) …… ……
….. terug by die groot veranderinge (of nie). Die rompslomp wat dinge wat ek al vir jare met outoriteit uitvoer nou by die dag moeiliker en pynliker maak kniehalter my. My siel staan hanne-viervoet, vuisvoos en uitasem gespook. Ek is moeg om te soek vir gemeensame trots (wat wel nog – dankie Here – hier en daar te vinde is). Erens tussen uithelp en kliphard werk en daai dekselse ekstra myl(e) stap, terwyl mens altyd “die regte ding” as jou maatstaf voorhou, ander konsidereer, by die reels probeer hou en eenvoudig net kwaliteit nastreef, het ek my siel kaplaks!!! erens langs die pad verloor.

Die bleekgesig, stywelyf, sielsmoeg flentersmens wat in die oggende in die badkamerspieel vir my terugloer is nie rerig ek nie. Daai lyf en daai kop wat nooit meer heelemal reg funksioneer nie en wie-weet-wanneer-laas ‘n pynvrye dag gehad het, is nie rerig ek nie. Daai refleksie in die spieel is ‘n drogbeeld wat die regte ek aan die hare rondsleep, rukkende en plukkende met ‘n vieslike grynslag. Soms wil ek daai ene in die spieel aan die gorrel gryp en verwurg. Daai lam regterkantwang ‘n warm klap gee. Ek wil in haar blou oog spoeg en haar skel tot sy die regte Ek laat los, omdraai en wegloop. En dan wil ék opstaan, myself afskud en treetjie vir treetjie begin eksploreer en eksperimenteer.

Lees tong in die kies:

Vir Wie Dit Mag Aangaan (of Heil die Leser),

Hiermee verwittig ek jou galant dog ferm dat ek geen jota geduld meer in my geduldreserwetassie oor het nie.
Ek is klaar met kakkerige beplanning, onmenslike verwagtinge, en sommer enige ding wat my binnegoete naar maak.
Vir nou dus, is ek klaar.  Oppelallies.  Pêlielê.  Fieniesh.
Ek lê hierdie juk neer en ek gaan voort.  Die onbekende in.
Met 'n lied in my hart en geloof dat dit wat wag vir my geluk en voorspoed sal bring.
Pens en pote in die fleur van 'n nuwe begin.

Tarra Parra  (Pinks-maat se sê-ding)
Die regte Ekke

Ek weet, sommiges sal my kapittel. En al die waarskuwings val nie geheel en al op dowe ore nie. Maar hierdie geit gaan nie uit my uitkom voor ek my hart se pad vat en ten minste vir myself hierdie nuwe kans gegee het nie.

Dis nou tyd vir ekstra hoop, geloof, vertrou en genade. Ek is dankbaar, want ek het ‘n kans. Ek het ondersteuning. Hou dus hierdie spasie dop.

Daar is more in my hart. Ek het deesdae hierdie gatgier waar ek net wil skep. Ek kan nie verf of spectacular teken nie. Skryf dalk , ja. Maar ek spandeer ure met fotos edit, prentjies teken. Tot my eie pure plesier. So sluit ek hier vir jou en julle een van baie plain-Jane kleurvolle skeppings in. Die idee en hoop is dat daar vir elkeen wat hier lees ‘n woordjie of twee sal wees – iets spesifieks wat JY nou nodig het. Vat gerus ‘n woordjie (of ‘n paar). Mag dit ‘n paar harte verlig en ligter maak.

Terwyl die donderweer buite stem dikmaak en ek wag vir my Ingelsman om my te kom oplaai vir aandete saam met ons meisiekind, is ek dankbaar dat ek wel op ‘n manier chaos-grense het. En al hol ek dikwels op volle vaart in daai grense vas, hop ek terug en vind altyd weer my ware Noord. My eie ek. En dis al wat saakmaak.

Lolla-groete

Dis Maandag. ‘n Magtige dag, ene wat met vele mense se koppe en harte mors. En tog so vol geleentheid en kanse.
Vandag is Internasionale Moedertaaldag. En ek is diep lief vir Afrikaans. Ek wens ook heimlik ek was meer tale magtig.
Dis donker in die huis, so asof die reenwolke weer buite saampak.
Dis lank vandat ek laas ‘n sinvolle, behoorlike stuk geskryf het – ‘n skryfstuk met lyf.
My 50ste verjaarsdagviering was heerlik. Ek sal nog graag ‘n paar fotos hier deel. Ek kort net energie. My woema is wraggies weer weg.
Februarie snel ten einde en ek is steeds verwonderd oor hoe flietend die lewe is.
Skoonouers kom kuier vir ‘n paar weke, land ongeveer nou met die grootvlerkstaalvoëltuig.
Hoeveel van julle het al rerige groot, lewensveranderende besluite gemaak – bangmaak skrikbesluite vol belofte van beter more’s? En hoe het dit vir jou uitgewerk? (Una, ek moet juis bietjie opvang met hoe dinge daar by jou gaan.)
My kop is besig maar my lyf is moeg en my asem is min. Die honde se geblaf is vanmiddag so half ‘n foltering. Dat twee klein worslyfies sulke moerse groot stemme kan hê. Ntsssh.
Genoeg vir nou.
Ek loer gou weer in met stories en kiekies.

Lolla-groete

Moments that matter.
Friday vibes.
Unicorn things.
That’ all folks……..

Make the good moments count!

Happiness can be created.

Make memories this weekend.
Make the moments count.