Lolla’s Blog

Natuurlik gaan my blog (lees MY blog) dikwels staaltjies en stories en feite van my lewe vertel. Dis immers wat ek doen, as ‘n skrywer en storieverteller. En watter onderwerp verstaan ekself enigsins beter as “Ek”? Dis vir my die grootste lekkerte en ook eer om te skryf en vertel vir die wat graag my storie lees en luister. Ek is inderdaad dankbaar vir elkeen wat ‘n bietjie kosbare tyd hier by my spandeer.

Al is ons as mense so dieselfde as wat ons verskillend is, maak vele veranderlikes soos omstandighede, eie ervarings, oomblikke, persepsies, sosialisering, opvoeding, kanse en keuses en nog vele meer ons elkeen se verhaal uniek.

In ‘n wêreld waar soek-engins en biljoene aanlyn verwysings vir ons amper enige ding kan leer, met ons slimfone wat van elkeen ‘n rekenmeester, ‘n skrywer, ‘n fotograaf, ‘n funksiebeplanner, tuisteskepper, uitvoerende beampte ensovoorts maak raak mens maklik weg in ‘n wereld waar inligting oorvloediger is as menslike waardes (reken ek). Om te oorleef moet jy jou filtreervaardigheid opskerp en ferm grense stel van wat jy inneem en wat nie.

So om en by ag-en-dertig dae terug vier ek my 50ste verjaarsdag. Soos van julle weet, was daar ‘n lekker kuier gereel propvol kleur en karakters. Dit was ‘n geseende dag. Maar hier ampertjies ‘n maand-en-‘n-half later het ek nog nie eers almal bedank wat ek graag sou wou nie. Daar is soveel wat ek wou vertel. Fotos wat nie gedeel is nie. Die “partytjie” boks staan nog net so in die kuier-kamer. Die vrolike silwer bunting hang nog net daar waar ons dit opgehang het en die helium ballonne staan nog net daar waar hulle gestaan het (eintlik hang hulle). Pap en nie meer so vrolik nie.

Vir ‘n oorsensitiewe siel, ‘n empaat wat absoluut ten volle bewus is van elke vibrasie om my, is die lewe soms so effentjies meer intens. En intens het ‘n prys van sy eie. Maar, ek betaal met graagte want vir voorgee en sielstierlantyntjies het ek nie lus nie. Ek deel graag net so paar dingetjies hier. Erens gaan ek die chaos en harwar om en in my in ‘n feetjienet gevang kry maar vir nou is daar ‘n bataljon rooimiere in my kop.
* Ek is kranklik. Vir lank-jare al raak ek gereeld siek met brongitus. Dit blyk ‘n familieding te wees. Asma. Verlede week was ek plat. Seer en goor. En doodmoeg. Ek begin beter voel. Daar is altyd hoop. Mense is wreed. Eng. Slim. Feit is: daar is niks soos ‘n recurring uitdaging wat ander se ware kleure wys nie, en veral ook, hoe eensaam eensaamheid werklik voel nie.
* Stres is ‘n bliksem. Dis ‘n cliche ne: stres maak dood!? Wanneer is te laat dan te laat?
* Ek het bedank. Alweer. Lewenslange werkgewer waar ek al 3 keer vantevore oor die laaste drie dekades bedank het en uiteindelik weer teruggekeer het. Maart 2022 is my kennismaand. Die toekoms is onseker maar vol hoop. Ek hou julle hier op hoogte.

Daar is so baie dinge wat ek nie weet nie.
As ons ooit maatemmertjies gekry het om te help met gesonde balans, het ek myne verseker al laaaaankal verloor.
Soms oortuig ek myself dat ek eintlik ‘n pyn-in-die-gat is met al my ooranalisering en die rooimierbrigade wat nooit slaap nie. Maar dan onthou ek dat ek ook oulik is en nie heelemal onnooslik nie en dat daar vir my ook, erens, ‘n plekkie onder die son is.

Lolla-groete

Wanneer ‘n mens versuie

Nie in water of sand nie, maar in

 die lewe

Dan wonder jy soms watse lifejacket

jy vandag moet aantrek

of erger nog, jy het alweer vergeet waar jy jou

ekstralarge voosgebruikte opgepatchde lifejacket laaste neergesit het

Nie eers jou ingeboude tubey gaan jou kop bo water hou nie

Dis net jou twee neusgaaie wat so skrams bo die wille golwe uitsteek

en nou en dan oorstroom die lewe in daai gaaie in en jy hoes en proes

en verstik-stik snak totdat jou oë traan en jy voel hoe jou meer private

liggaamsfunksies begin lek en oorloop

dan gryp die walms van failure en selfbejammering jou en jy raak

woes ge-irri met jouself want eintlik moet jy van beter weet

En die groot moeg kom sit langs die groot donker in jou kop, in jou lyf,

in jou pleister-gelapte hart en vir ‘n rukkie is dit al

net sit

en sit

en peins en sit

en as jy weer wakker skrik voel jy die lewe het nou heelemal deur die gaaie gestroom

tot waar dit in jou gorrel afvloei en by jou ore uitspoel en jy besef maar

dis eintlik maar wat dit is nê

Ons lewe nie vir mahala nie ons moet swem

Want die lewe is nie vir versuip nie maar vir swem

Met sterk hale en wanneer jy moeg raak dan doggie-paddle jy of jy draai jou

lyf rugkant na onder sodat jy vir ‘n rukkie (of sommer ‘n lang ruk) net float

en jy dobber die kant toe en daai kant toe, terwyl jy opkyk boontoe met die stilte

in jou ore en gemoed en jy voel die genadeson op jou dryflyf totdat jy saam met die

hooggety op ‘n stukkie grasgroen eiland propvol soet vrugte en vars lug

uitspoel en terwyl jy dankbaar is vir Newton se gravitasiekonstante fokus jy

net op hierdie oomblik en suig diep teue vars lig en hoop in jou kop en jou longe in

en jy lag en jubel oor jou sukses en oorlewing en vir ‘n wyle is jy dié

koningin op jou eie stukkie eiland en jy

dans en sing en giggel en gil en droom

totdat die volgende gety aan jou tone kom lek…lek en jy weet:

swem gaan ek swem!

Dis laterig Dinsdagmiddag.

Vandag – 8 Maart – is Internasionale Vrouedag.  Hierdie dag word deur die Verenigde Nasies gesteun en wêreldwyd word daar vandag gefokus op vroue, op vroueregte en alle aspekte wat vroue asook hul status en gelykheid impak.  Vroue word gevier, geprys en bespreek.  Daar word gelukwense herwaarts en derwaarts gestuur.  Goeie bedoelings en opregte waardering.  Vir ‘n oomblik lig die Wêreld sy hoed vir vroue.

En te midde van die wereldwye erkenning en ondersteuning is daar duisende vroue van alle ouderdomme wat vandag doodgaan, seerkry, verkrag word, honger is, sien hoe haar familie swaarkry.  Daar is vroue wat sy-aan-sy met ander krygers bomme en geweervuur in die gesig staar, wat net so hard saamveg vir hulle land en hulle mense.  Daar is vroue wat innerlike oorloë voer.  Sommiges met swaar, donker en moeë harte.  Sommiges sal vanaand nie weet wat sy of haar geliefdes gaan eet nie.  Vir party is daar somber nuus oor gesondheid.  Miljoene vroue staar nou, op hierdie Internasionale Vrouedag, van die grootste uitdagings in hul lewens in die gesig. 

Ons sal vir maande kan praat oor vroue, oor ons rol in die samelewing.  Oor die goed en sleg, die sterk en swak, sommer oor alles wat ons as vroue uniek maak.  Maar vandag skryf ek hierdie om net vir ‘n oomblik stil te staan, om ‘n stukkie van my hart in hierdie spesiale dag in te skryf en opreg te sê:  Ek sien JOU! 

• Vir jou, eens fors en formidabele vrou wat met jou oudmens lyfie broos elke nuwe dag ingaan, met dankbaarheid maar ook die wete dat jy reg is vir die laaste groet.
• Vir jou wat wonderbaarlik ten spyte van soveel uitdagings steeds fokus op die positiewe, wat tap-tap positiwiteit uitdeel waar ookal jy gaan, wat hoop en wag vir nuus oor daardie nuwe pos wat jy so deksels baie verdien.
• Vir jou wat ekstra werkies doen ten spyte van die erg-lange myle wat jy daagliks vir brood-en-botter moet ry, en steeds die goed in alles raaksien.
• Vir jy wat gebreek en donker is en steeds nie opgee nie.
• Vir jou wat bangmaak nuus oor jou gesondheid gehoor het, vir ‘n oomblik gehuil het, diep asemgehaal het en nou soos ‘n trooper voortbeur met planne vir beter word en vol hoop fokus op jou medium-termyn doelwitte.
• Vir jou wat tot satwordens toe die behandeling aanpak en deursien om die oorhand oor kanker te kry, wat leeg en uitgemergel kort blaaskansies vat en dan weer opstaan en die mooiste prentjies met ons deel.
• Vir jou wat jou sussie mis wat heeltemal te skielik weg is Huis toe.
• Vir jou met die seer oor jou kind se verwerping al is jy nou gelukkiger as ooit.
• Vir jou wat amper oombliklik ‘n nuwe kultuur moes gewoondraak in ‘n grootmenswereld waar min dinge sinmaak, en steeds straal.
• Vir jou wat binnekort ‘n nuwe mamma sal wees.
• Vir jou wat sopas getroud is en ‘n hele nuwe lewe het wat voorlê.
• Vir jou wat nou waarskynlik reeds onder narkose is, wat aanhou vasklou aan hoop al is jou hart en siel pimpel en pers.
• Vir jou wat besig is om ‘n hoofstuk van meer as 13 jaar toe te maak terwyl jy jouself weer van vooraf ontdek, nadat jou vertroue aan flarde geruk is.
• Vir jou met die mooi sagte glimlag wat so hard werk om jou eie, unieke besigheid aan die gang te hou, met jou lappopstories en prentjies.
• Vir jou wat ampertjies aftree en ‘n hele nuwe avontuur aanpak as jy vir jou ‘n huisie by die see gaan bou.
• Vir jou wat aanhou soek na jou plekkie in die son, wat nie mooi weet waar jy inpas nie, maar wat steeds ‘n ligstraal in ander se lewens is.
• Vir jou wat oor lang afstande heen steeds ‘n hartsvriendin is wat na lang stiltes weer ‘n geselsie kan maak asof ons mekaar gister gesien het.
• Vir jou (julle) wat my liefde vir bome meeleef en vir my die mooiste boomfotos van regoor die wereld stuur.
• Vir jy wat my aanmoedig om te skryf, wat my blogstories ‘like’ en positiewe kommentaar en soms kritiek gee.
• Vir jy wat aanhou boodskappies stuur, al is ek vrotsleg om by te hou.

Soos ek skryf besef ek dat ek kan aanhou en aanhou, dat daar soveel absolute merkwaardige, sterk vroue om my is.  Dat elke liewe ene op ‘n unieke manier ‘n hemelse seening vir my is.  Ek Sien Jou!!!

Liefste Ma, Suster, Maat, Vriendin, Kollega, Kennis, Entrepreneur, Vrou –

*Dankie vir elke omgee boodskap.

*Dankie vir elkeen wat in my glo.

*Dankie vir elke sekonde wat jy aan my af(ge)staan (het).

*Dankie vir die lesse.

*Dankie dat ek ‘n stukkie van jou lewe mag aanraak en/of deelmaak.

*Hou moed!  Bly glo!  Werk hard, maar speel harder!

*Stuur ‘n inloer boodskappie vir iemand spesiaal.

*Staan sterk.

*Hou vas aan Jesus.

*Wees jouself – jy is meer as goed genoeg.

Persoonlik dink ek die hele mensdom kort gesondword.  Daar is soveel onreg, haat, seer, afguns tussen mense oraloor.  Maar ons as vroue het die vermoeë om uit gebreekte stukkies die mooiste kunswerke te maak.  Ons is dapperder, mooier, sterker, ryker as wat ons ooit sal erken.  En as ons saamstaan kan ons verseker die wereld ‘n beter plek maak.

Ek wens vir JOU, mooiste vrou, ‘n wonderlike Internasionale Vrouedag.  En mag elke liewe dag en oomblik wat volg vir jou vol geluk, vreugde, krag en genade wees.

Lolla-liefde

Versuipingspan het vinnig oorbevolk geraak. Die populasie wat daagliks dramaties vermeerder is ‘n mengelmoes van tale en nasionaliteite. Daars grotes en kleiner, maeres en dukkes, doodgewones. Vir die inwoners, oud en jonk, nuut of ingeburger, maak mooi of lelik, slim, dom, dapper of stom nie eintlik saak nie.

Al wat hier saakmaak is oorlewing. Hier is ‘n berg van finale strooi. ‘n See van verspilde trane. In plaas van voëls is die predominante klank ‘n koor van diep sûe en nou-en-dan die gebiep van ‘n longmasjien wat asem terug in moeglywe inblaas.

Dis nie net Jan Rap en al sy maats wat hier woon nie. Hier is dokters, onderwysers, polisiehelde, kundiges uit alle oorde. Trots mense. Waar integriteit eens sterk deur hul are gestroom het is nou sleg verslae verstommendheid.

Dis onbekend wanneer presies Versuipingspan ontstaan het en wie die heel eerste bewoners was. Dit het ongesiens gebeur. Die recruiters vir hierdie pan werk dag en nag, onverpoos. Onstopbaar. Doelgerig. Sonder veel genade. Saam met die duiwel en die dief in die nag maak hulle seker dat die bevolking voortdurend en vinnig groei. Hul skuilname het intussen welbekend geraak: Stres, Angs, Trauma, Haat.

Genadiglik tog dat hierdie nie ‘n finale bestemming hoef te wees nie. As jy eers hier gevestig is kan “ontsnapping” moeilik wees. Maar, vir die wat oplet en hard werk (hiervoor moet jy diep in jouself gaan rondgrou) is daar tog uitkomkans. Op die grense van hierdie (hopelik tydelike) bestemming is daar plekke soos Genadefontein, Ligville, Hooppoort, Uitkomsstad en meer.

Dus, vir al my vriende, bure en kennisse hier op Versuipingspan, byt vas. Beter dae lê voor.

Lolla Liefde-&-Lig