… is dikwels die mooiste goete ♡





… is dikwels die mooiste goete ♡





Outside the bedroom window, birds are chirping, announcing the new, crisp day enthusiastically.
She has a varied list of tasks to do in the next 8 hours, one of which is taking care of herself and her damaged body. Her mosaic heart still pumps through and between all the deep scars. Today it’s back to the chiropractor, after a 10-month break. How has she not messed-up the hard work done last year. Not overnight, but still …. her muscles and nervous system buggered and bruised.
Birds still chirping ….. the sound of an airplane taking off in the distance … the brown dog’s tongue licking the sheets while she cleans a paw.
It’s a new day. A pretty glorious, beautiful brand new day. ✨️ She smiles, as she moves her legs over the edge of the bed and catapults her stout frame upwards. A new day indeed. 😃😊
Die groeiende bolmaan hang vol-in-blom soos ‘n wafferse eersteklas gimnas hier buite in die pikswartnag.
Die allemintige grootmoeg wat my nou al ‘n helse ellelange tyd aan die gorrelgat beet het, prik prik soos gewoonlik aan my behoeftevolle planne om ietsie te skryf.
Kiekieplak-staatmaker kortpad is my voorland.
Ek loop in die nagdonkerte badkamer toe, met die huis se binnegoete helder verlig in vanaand se gesellige Waterdraer maanglans. Nou-nou kry ek vir Kleinsus in droomland, dié keer onner ‘n poerringboom, nogals.






Dis al! Lollasegroete ♡

Kleurvolle prentjies
Weskus se mooi
Aardse tierlantyntjies
Helder getooi















Oppad Suid, in Bloemfontein se rigting, doen ons aan by ‘n vulstasie om te ontvog en hervog.
🐦⬛🐦🐦⬛🐦🐦⬛🐦
Dis skemeroggend. En die mooiste geveerde koor 🎵🎶🎵 groet ons. #onkantgevang
Ek is hêppy 😊 😃 😀





During our usual Sunday morning chat, I openly shared with my Ingelsman that the current season I find myself in is probably one of the most difficult phases of my life.
While I have so much to be thankful for (#blessedIam) – and I am – I find myself in a slump where I’ve honestly lost my sense of purpose, belonging and direction.
And the constant analyzing, 🤔 thinking and over-thinking has sent me into a whirlpool-spiral where I seem to be trapped.
Like with everything else in life, this sticky situation must have a solution. I am sure that this leads to a wonderful revelation – a new start and a continuous rich and grand journey.
So while I have been feeling (for quite some time now) -and still feels – buggered, jaded and jammed, I also consciously embrace this juncture for what it is.
I am bushed but blessed. I am not a giver-upper. Let the growth and learning continue!


I am trying to post more consistently on my blog and am updating my rather stagnant LinkedIn page. You are welcome to join me here 😊 and please feel free to share any encouragement when you feel it apt.
https://www.linkedin.com/in/lindie-koekemoer-948a624a
#English #lollasthingz #lollasegoete #growing #lifelonglearning #writer #blogger #blessedIam
Het jy ook ‘n aanlyn stokperdjie? Of dalk ‘n paar? Luister jy na oudio boeke? Speel jy aanlyn speletjies, toets jou woordeskat, volg ‘n ‘sit jou foon neer en oefen’ toep?
Doen jy aanlyn legkaarte of, soos ek, kleur jy in? Het die hele aanlynwereld jou ook half in ‘n wanfunksionele halfmens verander. Kry jý die balans reg?
Hoe lyk jou aanlyn statistieke? En hou jy by ….. of voel jy, nes ek, half oor die muur en ekstra oud?
Hoe voel jy oor al die aanloklike, altyd-vernuwende aanlyn poorte waar ‘n boksie in jou hand ‘n wêreld sonder grense maar ook sonder genade voor jou neersit?
Ek is half-en-half in two minds…… of is dit eerder in two billion minds? 🤔🙄🤭


Lolla-groete ♡
Annapat, onthou jy die modderkoekies wat ons saam met ons anders-geskakering maatjie gebak het toe ons piekanienies was? Dit was by daai ‘ongeluk-huis’ waar pa die sirkelfens opgesit het. Daai tyd voor my platvoete toe ek nog wiektrieks langdoring was met my ratse, fratserige hol-styl.
Ek praat nie van die ongeluks-huis waar die trok donkeroggend daai tyd amper vir pa moertoe gery het voor ‘n SA-NewZeeland rugbytoets nie. Ook nie van enige ongelukshuis waar ons moontlik elkeen erens in ons leeftyd vasgevang geraak het nie.
Daai kleintydhuis waar ek ‘jou lewe gered het’ toe die staalkas in die badkamer ampertjies op jou geval het. Daai glasie waar Ma haar permgoete aangemaak het, het op my kop geval toe die boonste deurtjie tydens die val oopgegaan het. Ek het gedink ek is ‘n heldin.
In daai einste huis het ons mekaar een winter in ons nuwe pajamas in die huis rondgejaag, al het ons die reel geken van: “niks hardloop binne die huis nie”. Jou broek se pype was heelemal te lank. Dankie tog jy het nie ‘n oog verloor nie, maar daai oop wond in jou kop waar die tafel se skerp kant jou getref het (of eerder jy die tafel getref het), het woes gebloei.
Dit was ook dieselfde huis waar ons met ons fietse op die ronde sementtafeltjie gewaaghals het. En waar ek jou as my plekmerker op die vloer laat lê het om te sien hoe vêr ek vanaf die tafelvlak kon spring. Ek sou halt roep wanneer jy winduit beduie het jy kan nie meer nie.
Kleinsus, kan jy onthou of ons ooit daai modderkoekies met erdwurms in geeet het? En hoeveel letsels het jy oorgehou van ons tyd daar in een van ons grootworddorp se hoofstrate?
Die goeie ou dae…
