Category: Uncategorized

Sê jou sê
al het die wêreld se dinge
jou sê ge-mislê
Al is jou poegaai
pê-ër as pê
moet jy praat,
eerlik en reguit,
geen siels-plagiaat.
Praat uit jou hart al
is die eerlik soms swaar.
Woorde het waarde en help
herinneringe bewaar
Sê jou sê
Praat die goete wat
diep in jou hart lê.

Saam met die voëltjies 
se vroegoggend laatwinter
sang
Dans daar 'n veel ligter,
skoner,
mooier en soeter
skaduwee aan my donkerkant

Daisies fraaie daisies laat my kop duise-LIG van al die mooi

Lolla is ‘n kaalvoet ek-wil-tussen-die-blommetjies speel en woeker en werk meisie.

In my tuin, saam met goggas en honnedrolle en blomblaartjies en vele nuwe vetplantbabas en my al-groterwordende- olyfboom, met my baie-breerandhoed, is ek giggelgelukkig.

Kyk net, hulle is beeldskoon 🌸🌼🌸

Daisies fraaie daisies laat my kop duise-LIG van al die mooi

Lolla is ‘n kaalvoet ek-wil-tussen-die-blommetjies speel en woeker en werk meisie.

In my tuin, saam met goggas en honnedrolle en blomblaartjies en vele nuwe vetplantbabas en my al-groterwordende- olyfboom, met my baie-breerandhoed, is ek giggelgelukkig.

Kyk net, hulle is beeldskoon 🌸🌼🌸

Winter het ‘n manier om verkeerd aan mense se lywe te loop sit. Nie almal is voorstanders van die kouer seisoen nie. En tog het ek (en Kleinsus) nog altyd ‘n liefde gehad vir die grouer wintermaande.

Dis nou, tot Winter 2024. Ek dink ek het nou my leeftyd se winterliefde gedeurleef. Platgetrek met die allervieslikste griepgogga, klaarblyklik die ot-ene. Sewe weke lank siek-siek, sieker as siek. Seer en hoeserig. Dinge lek wat nie moet lek nie. My stem rasper meer as rasper-rasper. Siek-en-sat vertel ek vir julle.

Verlede maand sien ‘n ou skoolvriend van my, erens in New Zeeland, my dubbel. Heng, sou ek nou nie graag ook vir my doer ver wou raakloop nie. Wonder nogal hoe ek met ‘n All-Black Kiwi aksent sal klink.

Ingelsman word ook hard geklap met die einste gogga.  Ons maak beurte om te neb en tussen-in word pype en maskers gesteriliseer. My ouvrou Vlooi honnemeisiekind eindig by die Veearts op met ‘n gebarste sist op haar vel. Ek tjank sommer toe ek haar daar moet los oornag, maar ‘n dag later kom sy huistoe met die voorheen-gapende wond suksesvol toegewerk.

Tannie Santa brei die mooiste hoop-beertjies en kleinsus kap dit flou met haar nuut-aangeskafte loom-masjientjie. Ek wonder hoeveel mussies sy al gemaak het vir haar kerk se Hoop-projek.

Ek probeer ook vasklou aan Jesus, maar ek voel nie van veel nut op die oomblik nie. Seker ook maar omdat ek ‘n ou dramakwien van formaat is. En steeds bederf die Here my met genade in oorvloed. Hoe amazing is dit nie.

‘n Hartsvriendin wat ek lanklaas gesien het kom laasweek vir ‘n dag of 3 by ons oorslaap, om my te help beter word. Daar word butternut sop gekook en bloekomolie aangesmeer. En ons praat land en sand, so tussen die hoesery deur.

Al voel ek nou half klaar met hierdie winter, het ek tot my eie lekkerkry hierdie jaar ‘n lanktyd projekkie 🧶klaar gehekel. Ek sit een van die dae fotos op van die voltooide kombers (wag, kyk hier onder ⬇️). Daar moet nog ‘n paar blomme gehak en aangewerk word. Maar die feit dat ek die unieke bers so ampertjies kant-en-klaar het, laat my hart sing.

Hulle sê mos All good things come to those who wait en This too shall pass, so ek wag geduldig vir Lente.  En intussen is ek dankbaar vir elke dag se bietjie beter raak.  Heng ons mis ons Piekanienie, die min sien vat aan mens se hart. Ons sien uit na ‘n naweek in die bos oor ‘n paar weke saam met hartskinners.  Ousus-hulle het intussen Kapenaars geword.  My kerngroepie hartsmaats hou my steeds oor lang afstande heen gegrond.  En, nes hierdie pienk bloeisels 👇, is daar altyd die belofte van hoop en nuwe lewe.

Tata Winter-2024! Respek, maar ek like jou min.

Lollase-khuggekhugge-groete

Just a quick reminder that every breath we get to take is a blessing.  Let’s not ever take it for granted.

#acutebronchites #breathislife #slowrecovery #slowlydoesit

Yeah, I post a lot of the same-old-same-old on my blog.  And I can probably do some brainstorming and planning around what I post, how often and when.

My reality, you see, at the moment is that I post because I do love to share. Somewhere, somedays, some of my posts could struck a cord with someone. And that makes it all worthwhile.

For now that is all I got, but I will be back. 😁